چند سال گذشت
چند سال گذشت سلام الان که دارم می نویسم، فاطمه خانومم ۱۲ ساله الان روی مبل کنارم دراز کشیده و دارد یکی از صفحات این وبلاگ را میخواند.
زینب خانم ۹ ساله ام و ملیکای چهار ساله ام و نیکا آخرین گلم که یکسال و هفت ماهشه با پدرم بیرونند.
واقعا چقدر همه چیز و خودم و دیدگاههام حتی روحیه ام عوض شده !!!
الان فاطمه داره بهم میگه حس میکنم بچگیم دوستم داشتی اما الان نه!!!
نمیدونم شاید بعدها که بزرگتر شد به علاقه ی واقعی من نسبت به خودش پی ببرد!
چقدر خودم عوض شدم !
انگار یک آدم خیلی پر شور و نشاط و انگیزه و شوخ و... بودم که الان یک آدم سر سنگین و رام شدم!
زندگی به من فهماند خیلی هم عجله نباید کرد. خیلی هم جایی خبری نیست.
مشکلات و بحثها با همسرم و... تقریبا همگی خیلی خیلی خیلی کم شده اند.
از طرفی خیلی خیلی مشتاق یافتن و رابطه و محبت خدا هستم!
گمشده ای که همیشه در وجودم بود . و هیچ خوشی و شادی و کامیابی مرا اغنا نکرد!
الان الحمدلله رب العالمین همسرم خوبی دارم، همسری که رفیقم است و از عمق وجودم دوستش دارم. وقتی بهش فکر میکنم میبینم ما با هم یگانه ایم.
بچه هایم که خیلی خیلی خوبند. فاطمه عزیز دلم، زینب جان دلم و ملیکا و نیکا هر دو نفس های زندگی ام. شیعه زاده های محب اهل البیت(ع) ان شاالله.
واقعا فاطمه الحمدلله چه دختر عاقل و بالغی شده. زینب الحمدلله چه دختر مهربان و عاقلی شده و...
ای کاش کتاب راه رشد آقای حائری شیرازی را زودتر خوانده بودم تا انقدر سر شیطنت بچه هایم غصه نمیخوردم و میدانستم اتفاقا نشانه ی جایگاه عقل آنهاست.
پدر و مادر ماهم که هر چقدر از الطاف و محبت و... بگویم کم گفتم.
چند وقتی طوری در محبت خدا غوطه ور بودم که...
یک چیزی را فهمیدم اینکه هر اتفاقی می افتد باید الحمدلله گفت. رضتیت ما نصف مسیر را در جهت آسان کردن میبرد. اما شکوه و شکایت و ناراضی بودن راه را سخت و سخت و سختتر میکند.
و اینکه خداوند مهربان حتما حتما خیر ما را در نظر گرفته! خدا حق دارد هر چه با ما میکند و چون او مهربانترین است شکر لله...
دخترهای نازم هر چهارتایی تان را به یک اندازه دوست دارم. اینرا وقتی فهمیدم که برای هر چهارتایی قلبم طوری میتپد که گویا هر کدامتان تک فرزند من هستید. گاهی فکر میکنم چطور درون من انقدر گنجایش محبت خالصانه دارد ؟!!! آنهم چهارتا طوری که انگار یک بچه دارد
