يكروز مثل هميشه ...

كنارم طاق باز خوابيدي و يكي از پاهاتو انداختي روي پاهاي من و يكي از دستات هم روي شكممه ! صورتت كاملا به سمت منه ...دارم به م‍ژه هاي خوشكلت نگاه ميكنم كه گاهي ميلرزند ، توي دلم از ديدنت و داشتنت انقدر كيف ميكنم كه اشكم جاري ميشه ! دلم ميخواد هزار بار ببوسمت اما خيلي زود منصرف ميشم چون دلم نميخواد از اين خواب ناز بيدار بشي !

عزيز دلم گاهي كه از ديدنم ذوق ميكني به اين فكر ميكنم كه اين ذوق كردنت از ديدن من، تا كي ادامه خواهد داشت ؟! ميدونم روزهايي ميرسن كه ديدن من برات جذابيتي نداره و انقدر كه الان مشتاق مني ديگر نخواهي بود . شايد هم روزهايي برسن كه از ديدن من فرار هم بكني ! اين روزها رو هرگز به ياد نخواهي داشت. روزهايي كه با كمر درد بغلت ميكنم كه اشك نريزي و موقع ناهار وقتي تو طلب شير ميكني از خوردن خودم منصرف ميشم تا مبادا عزيز دلم گرسنه بمونه ! آيا هرگز در يادت خواهد ماند ؟ آيا يادت ميمونه كه هر روز پاهاتو ميشورم كه كيف كني و اين كار زحمت زيادي برام داره با وجود كمر دردم ... حاضر نيستم به تفريحات خودم برسم اگر فكر كنم توي اين فاصله تو حتي يك دقيقه براي شير خوردن گريه ميكني و من نيستم ! شبها براي خوابوندنت ساعتها از خواب خودم ميزنم و با اعصابي كه خراب شده به روت لبخند ميزنم چون ميدونم تو عزيز دلم روحت لطيفه و كوچكترين اخم من ناراحتت ميكنه و وقتي ميخوابي ديگه خواب از سر من پريده ولي ديدن چهره ي خواب رفته ي تو و لذتي كه از خوابيدنت ميبري به من كيفي تو صد چندان ميده... همه ي وجودمو فداي تو ميكنم عزيز دلم حتي اگر هيچ وقت يادت نياد ! حتي اگر از من سير بشي فاطمه جانم ...

فاطمه جانم ... شايد مادر ايده آلي نباشم ولي باور كن عاشقانه براي تربيتت سعي ميكنم حتي اگر خودم هزاران نقص داشته باشم !

تنها خواهشي كه ازت دارم اينه كه مث اين شعري كه برات ميخونم باشي : (اين هم اميدم به خداست چون لايق همچين دختري نيستم ولي ميدونم خدا با فضل و كرمش برخورد ميكنه نه با لياقت ما !)

لالاييت ميكنم خوابت نمياد

بزرگت ميكنم يادت نمياد

بزرگت ميكنم تا زنده باشي

كنيز حضرت فاطمه باشي