واکسن یه سال و نیمگی فاطمه زده شد

خب از واکسن بگم . من بعد از نوشتن اون متن قبلی، سریعا رفتم تا تمهیدات لازمو انجام بدم . اول اینکه خیلیا گفته بودن بچشون چن روزی بد غذا شده بود . پس من تصمیم گرفتم آخرین وعده قبل از واکسنش یه غذای کامل باشه تا اگرم بد غذا شد انرژی لازمو داشته باشه واسه همین یه سوپ قلم واسه فاطمه گذاشتم . البته قبلا قلمو هفت ساعتی پخته بودم و آبشو با عدس خیس خورده شده توی فریزر توی این ظرفای قسمت بندی شده ، گذاشته بودم. خلاصه یکی از اون قسمتا رو برداشتم و بهش گوجه و جو و هویجم اضافه کردم تا بپزه. دومین نکته این بود که باز خیلی از مادرا گفته بودن بچمون فقط شیر ما رو میخورد . منم یه صبحونه ی حسابی خوردم تا شیرم خوب باشه . حالا منم یه کم استرس بگیرم بد غذا میشم شدید ، دیگه با چه بدبختی کلی صبحونه خوردمممم... واسش شربت استامنوفنشو برداشتم و همینطور شیاف که اگر لازم شد داشته باشم . دو تا هم از کتاباشو که تازه واسش خریده بودمو برداشتم ببرم . بعدش وقتی غذا پخته شد از بابای مهربون و ماهم خواستم بیاد دنبالمون و بعد با بابایی رفتیم خونشون . فاطمه عاشق باباییه واسه همین وقتی چشماشو باز کرد و باباییشو دید دیگه یه عشقی کرده بودا.... اونجا که رسیدیم با مکافات به فاطمه سوپشو دادیم . چون روز قبل هم همینو خورده بود نمیخورد که ... به مامایی(مامانم) هم گفتم براش سوپ مرغ بزاره با رشته سوپی که فاطمه دوست داره و خیلی وقت هم بود نخورده بود . واسه ظهرش ... قبل از رفتن هم یه ق مربا خوری شربتو بهش دادم . خلاصه با نذر 100 صلوات رفتیم واسه واکسن ... من که مث همیشه بیرون اتاق و فاطمه بغل مامانم . بعد از زدن اولین واکسن جیغش هوا رفت . دومی رو هم زد و گریه کرد ... قربونش برم بعدش هی میگفت : درد ... و به پاهاش اشاره میکرد ولی راستش توقعم جیغای وحشتناک تری بود !! تو راه تا به ماشین برسیم مامانم داشت تعریف میکرد که سر آمپول دومی فاطمه ترسید . که یهو فاطمه تو گریه هاش گفت : تسشیدم .. ما چهار شاخ شدیم وکلی خندیدیم . بابامم رو دید گفت : بابایی تشیدم... ما طبق برنامه قبلی رفتیم پارک ! چون باز مادرای زیادی گفته بودن بچه رو ببرید بدو بدو کنه . ما هم یه راست با بابایی رفتیم پارک . خلاصه انقدر این بشر بازی کرد و شیطونی کرد که من موندم آیا براستی این واکسن زده ؟! اما میدونستم چن ساعتی دردش رو نمیشه واسه همین دلم واسه بعد تراش میسوخت. نمیدونم سر شربته بود یا چی که بچم یه کم گیج شده بود و یه دوباریم خورد زمین . یه بار با سر خورد زمین یه بارم کف زمین پهن شد . که ما دیدیم اومدیم ابروشو درست کنیم داریم کورش میکنیم برگشتیم خونه ! همسایه پایینی خونه مامانم اینا یه دختری داره به اسم هانیه . که فاطمه عاشقشه . کلا در خونه رو میبینه میگه هانیا ... هانیه اومد بالا پیش فاطمه . و خدا میدونه این دوتا چقدر دویدند . و من فکر کردم اینجا خیلی بهتر از پارک بودهههه..ما هم تا تونستیم به این فاطمه خوردنی دادیم . سوپ مرغ . ناهار که خورشت مرغ بود . آبمیوه و... یهو حدود ساعت 1:30 ظهر فاطمه گفت پا درد و اشاره به پاهاش کرد . تا ما اومدیم بغلش کنیم و بخوابونیمش ... دیگه شدید شروع کرد به گریه . یعنی یه طوری که یکی میدید فکر میکرد این با سر افتاده زمین . گریه وحشتناکی که آروم نمیشد . تا اینکه ساعت 2 نوبت بعدی شربتشو دادیم (البته دارو دادن به فاطمه هم خیلییییی سخته )... تا اینکه دیگه تو بغلم خوابید . بعد 4:30 پا شد و دیگه غر میزد و نمیتونست پاشو تکون بده .کتابا خیلی بدرد خورد چون این منوال ادامه داشت و فاطمه هم دو ساعت یه بار میخوابید و دوباره دوساعت بیدار بود ومن سرگرمش میکردم با کتاب و داستان و بازی های نشستنی... تا اینکه. ما هم رفتیم خونه خودمون . طبق برنامه پنجشنبه واکسنو گذاشتیم که فرداش رضا تعطیل باشه و شب بتونه کمک کنه .شب دیگه تبش بالا رفت ساعت دو شب شربتشو دادم و دیدم خیلی تبش بالاست . دیگه پاشویه اش کردمو اینا تا ساعت 4:30 و اینا بیدار بودم انقدر ترسیده بودم ولی جالبیش اینه تو عمرم ندیدم کاری به اندازه پرستاری از بچه خودم لذت بخش باشه. اصلا آدم خستگی نمیفهمه . دیدم تبش رو به پایین اومدنه و آرامش گرفتم و خوابیدم . ساعتو یه ساعت یه ساعت گذاشته بودم و هی بیدار میشدم و تبشو چک میکردم . تا اینکه ساعت 7 شربتشو دادم و دیگه نخوابید . رضا صبحونه آورد و خوردیم و فاطمه هم خورد 0(خدا رو شکر فاطمه اصلا بد غذا نشد ولی آویزون بودن به من واسه شیرو 100 در 100 بود). دیگه من یه راست رفتم تو اتاق روی تختمون افتادم و فاطمه دست باباش بود . ساعت 11 پاشدم دیدم بعله خانوم واسه خودش از این ور به اون ور میدوه و اصلنم خبری از درد و اینا نیست . کابینتا رو خالی کرده بود و... دوباره شیطون خانوم قبلی شده بود . باباییشم کل خونه رو مرتب کرده بود و داشت ظرف میشست و گفت نمیدونی این چقدر شیطونی کردههههه ... این همه ی جریان بود با تموم ریزه کاریاش ! خدا رو شکر ... 100 تا صلوات رو هم فرستادم و واقعا این پروسه با آرامشو مدیون حضرت رسول الله هستم !

پ.ن : خدایا ازت ممنونم ! چون خودم فکر میکنم برای این روزهای خوبی که برای بچم وقت میزارم پیش تو مزد خوبی خواهم داشت . نشانه اش حال خوشی است که دارم